Haplogrupa E,

Północno-wschodnia afrykańska populacja haplogrupy E, bardzo stara, bo powstała ok. 52.000 lat temu i żyjąca głównie w północno-wschodniej i północnej Afrycei. Ewoluowała głównie w dorzeczu Nilu (Egipt, Sudan) i rozprzestrzeniła się prawie na całą Afrykę, zwłaszcza północną, gdzie najliczniej występuje wśród marokańskich Berberów.

Do Europy przybyła głównie przez małoazjatycką Anatolię do Grecji (jako Fenicjanie?), w okresie przed-rolniczym, około 7000 lat przed Chrystusem. ( mutacja E-M35.1 )

Poprzez Bliski Wschód (Lewant), jako mutacja E-M78, przeszła ku europejskim Bałkanom. Przypuszcza się, że miało to związek z rozprzestrzenianiem się rolnictwa w okresie neolitu. Z tego właśnie obszaru wywodzi się większość europejskich linii rodowych odmian haplogrupy E1b1b1, która w Europie jest szczególnie popularna na Bałkanach, pośród Albańczyków, Macedończyków, Greków, Bułgarów, Rumunów i Serbów (potomkowie pierwotnych mieszkańców dawnej rzymskiej prowincji Mezji, a wiec starożytnych Daków i Traków).

Wszystkie dotychczasowe analizy filogenetyczne silnie sugerują, że właśnie stamtąd dokonało się masowe rozprzestrzenienie tej odmiany haplogrupy E do centralnej i północnej Europy. Co ciekawe haplogrupa E1b1b1 występuje dość licznie w Walii, Anglii i Szkocji, co powszechnie wiąże się ze stacjonującymi tamże w I-IV w. n.e. legionistami rzymskimi. Ich potomkami byli m.in. słynni bracia Wright (zob. Wright Surname DNA Project), czy angielski medyk królewski William Harvey (zob. Harvey Y-DNA Genetic Project). Inne znane postaci to Einstein, Napoleon i niestety Hitler, oraz współczesny polityk Barak Obama. Inne osoby to: Caravaggia, St Augustine, Sir David Attenborough, William Harvey, papież Paweł V.

Haplogrupa E1b1b1a2 wyróżnia Grecję, gdzie dziś stanowi 27% ludności, a wśród Greków na Peloponezie nawet 47%. Nieco mniej wśród Albańczyków w Albanii, Serbii, Bośni i Macedonii. W Słowacji stanowi 11%, a w Polsce około 3,5%.

Ezoteryka wschodu i zachodu różni się jednym, podstawowy elementem- jest nim stosunek do ewolucji (koła narodzin- sansary) – na wschodzie istnieje tendencja do ucieczki przed doświadczeniami życia codziennego; na zachodzie doświadczenia traktowane są jako naturalny element rozwoju.

Droga wschodnia jest też drogą zależności od guru (nauczyciela). To on wskazuje uczniom, co i jak powinni robić, aby stać się podobnym do mistrza.Droga zachodu dowodzi, że każdy z nas ma w sobie samym wewnętrznego nauczyciela (guru). Każdy sam odpowiedzialny jest za siebie i tylko każdy sam, poprzez osobiste doświadczanie i wyciąganie wniosków, może osiągnąć stan mistrza.

Na współczesnej drodze zachodniej nie ma już inicjacji, maszczenia, przekazywania symboli tajemnej wiedzy- tu każdy rozwija się świadomie. Rozwija się wtedy, kiedy jest na rozwój gotowy.

Niektórzy Przyjaciele pytają mnie, skoro gloryfikuję indywidualną drogę rozwoju poprzez budzenie świadomości, dlaczego jednocześnie żywię tak duże zainteresowanie wschodnimi, inicjacyjnymi drogami rozwoju. Ja nie widzę tu sprzeczności. Uważam, że każda droga prowadzi do oświecenia i nie ma jednej, jedynej, najlepszej. Stąd chcę poznać jak najwięcej innych dróg, aby z nich wziąć dla własnego rozwoju to, co uznam za najlepsze.

Wchodząc na wschodnią drogę rozwoju nie schodzę z drogi zachodniej- to nadal ja sam doświadczam i sam ponoszę konsekwencję własnych wyborów. Sam wyciągam wnioski. To jest moje życie i nikt oprócz mnie, nie może wiedzieć lepiej, czego w danym momencie potrzebuję, ani co czuję

Najbardziej doskonałą z wschodnich dróg rozwoju jest Tantra. Określa ona cele, jakie przyświecają człowiekowi: Dharma, Artha, Kama i Moksza. Tantra zachodu jest taka sama- i tu celami przyświecającymi ludziom jest Prawości, Dostatek, Pragnienia, Wyzwolenie. Na wschodzie uczniowie patrzą na to, aby rozwijać się zgodnie z regułą klasztoru i radą guru, na zachodzie regułę stwarza nam codzienne życie i ono też jest naszym nauczycielem. Tantra jakiej uczę, jest Tantrą dzisiejszych czasów. To Tantra dla ludzi podobnych do mnie- wyrosłych z europejskiej kultury, żyjących w Europie, z Europą wiążących swoją przyszłość. To Tantra doceniająca wiedzę zarówno wschodu jak i wiedzę ludzi zachodu. To Tantra, która łączy świat, zamiast dzielić go na kierunki.

Na wschodzie ukoronowaniem celów ucznia w pewnym sensie jest otrzymanie od Gurudevy mantry Diksha- czyli wskazanie przez mistrza drogi do Urzeczywistnienia. Na zachodzie mantrą Diksha są słowa, które powtarzam uczestnikom moich warsztatów już na wstępie: zacznij samemu myśleć i samemu wyciągać wnioski. Twoje życie, to twoje doświadczenie. Nie doświadczając, nie analizując- duchowo umierasz.

Podczas mojej pierwszej podróży po Indiach zapalnowałem odwiedzić Rezerwat Sariska Forest, gdzie odbył się doroczny zjazd nieśmiertelnych joginów. Leonard Orr tworząc Rebirthing również poznawał wiedzę wschodu- jego pasją były rozmowy z nieśmiertelnymi joginami. Do nieśmiertelnych zalicza on tych, którzy mają minimum 300 lat i których życie w jednym ciele jest udokumentowane przekazami, świadectwami, czasami nawet metryką urodzenia.

W przypadku joginów imieniem Bhartriji i Gopachan istnieje bogata literatura opisująca ich życie poprzez stulecia- żyją około 2000 lat. Bhartrji podobno był królem w czasach przedchrystusowych. Urodził sie w 56 roku przed naszą erą- był cesarzem Indii. Napisał wiele książek na temat gramatyki sanskrytu, filozofii. Na uwagę zasługuje jego koncepcja epistemologii. Rozprawianie na temat fizycznej nieśmiertelności zakończył mając 300 lat i zdecydował się zademonstrować swoją nieśmiertelność publicznie. – został spalony żywcem a następnie zalany cementem. Następnie pojawiał się w tym samym ciele. Demonstracji tego typu poddawał się co 108 lat W jego aszramie znajduje się siedem nagrobków, które są wciąż nietknięte..

Ostatnio Bhartrji odrodził się w 2006 roku. Pojechałem tam, aby poznać dowody, fakty, obejrzeć te miejsca. Byłem również w wielu innych ciekawych i świętych miejscach by czerpać wiedzę nie tylko przy pomocy pięciu zmysłów, ale również bezpośrednio z pól energoinformacyjnych.

Wszystkie wielkie pomniki megalityczne Europy, od południowej Hiszpanii, Polski, po Skandynawię i do Kaukazu pochodzą z epoki neolitu (neuolit- słowo pochodzenia greckiego- końcowy okres epoki kamienia, w podziale epok znajduje się miedzy mezolitem i epoką brązu. Początek neolitu datuje się na naszych ziemiach na ok. 4 tys. lat p.n.e., a kres na ok. 1700 r. p.n.e. Epoka ta stanowiła zasadniczy zwrot w życiu człowieka dzięki ostatecznemu ugruntowaniu się rolnictwa i hodowli).

Termin “megalit” ( z greckiego: mega – duży, lithos – kamień ) przyjęto dla określenia zarówno budowli z wielkich bloków kamiennych jak i z kamieni suchych ( małych kamieni nałożonych na siebie bez zaprawy).

Z megalityzmem wiąże się też menhiry ( pionowe bloki kamienne ustawione pojedynczo lub zgrupowane, o wysokości od 1 do 12 m ), których przeznaczenie jest dla naukowców ciągle tajemnicą.

Często głosi się pogląd, że kromlechy ( kręgi menhirów ) służyły jako obserwatoria astronomiczne.Wiele z tych budowli ma związek z zimowym i letnim przesileniem słonecznym. W ramach formacji megalitycznej rozwijała się najstarsza na świecie uniwersalna religia Wielkiej Matki, ślady związane z jej obrzędami, makabryczne wedle dzisiejszych pojęć, zachowały się w wielu grobowcach.

Są też i wątki sięgające Atlantydy- sedno nie tkwi w stwierdzeniu, jakiego rodzaju były relacje między legendarną cywilizacją Atlantydy i nadatlantycką “cywilizacją” megalityczną, lecz w tym, że istnieją przesłanki do mówienia w trybie warunkowym o takich relacjach. Wątkiem, na który zwrócić należy szczególna uwagę jest podobieństwo wielu struktur megalitycznych do modelu stolicy Atlantydy wg opisu Platona.

Dolmeny

Dolmeny- kamienne budowle rozsiane w górach Zachodniego Kaukazu. Zbudowano je z głazów o masie od 3 do 30 ton w okresie pomiędzy IV a II tysiącleciem p.n.e. Zorientowano je według stron świata. Z zewnątrz dolmen jest podobny do domku z kart masywnych i grubych.

Dolmeny na Kaukazie wybudowali przodkowie dzisiejszych Adygów – uciekinierów z północnej Syrii. Według oficjalnej najbardziej odpowiadającej rządowej propagandzie i ulubionej hipotezy naukowców z kregów agnostycznych są to grobowce dla znaczących członków rodu, miejsce odprawiania najświętszych obrzędów kultowych. Bardziej popularna jest inna hipoteza, że megality te stawiano w zupełnie innych celach – dla obrzędów, których sens został zagubiony. Najstarsze megality liczą sobie po 5.000 lat. Są one rozrzucone na ogromnej przestrzeni – od Abchazji do Morza Azowskiego – jest ich podobno ok 30.000 egzemplarzy, ale zarejestrowano tylko 2.000 sztuk. Narody Kaukazu nazywają je Domami Karłów, pieczarami, Dawnymi Domami Mogilnymi, Kostnicami, zaś Rosjanie nazywają Chatami Bohaterów – ponieważ kiedyś drogą od Tuapse do Gelendżiku szedł sam Herakles (Herkules) ze swymi towarzyszami i gdzieś tutaj właśnie zawisł Prometeusz…

Kompleks dolmenów w dolinie rzeki Żannie w okolicy kurortu Gelendżiku, należy do żelaznego punktu wielu wycieczek. Ja wybrałem sie w te strony poza sezonem. Było jeszcze chłodno. Naszym przewodnikiem byłLuchis, był tu już wcześniej. Wiedza jaką nam przekazuje w dużej mierze oparta jest o wizje Anastazji. Dolmeny tak jak piramidy Azteków i stare klasztory zawsze znane były jako miejsca występowania jakiejś siły – miejsca mocy . Pierwotne przeznaczenie Dolemnów nie jest do końca naukowo wyjaśnione- jedni uważają, że zostały od początku budowane jako miejsca mocy, miejsca medytacyjne; inni zaś dowodzą, że są to grobowce. Jedni odczuwają odmienną energię występującą w środku dolmenów, inni zaś dowodzą, że jest to autosugestia, zabobony i szarlataneria.

Skąd bierze się tajemna moc w Dolemenach. Otóż według naukowych badań w grę prawdopodobnie wchodzą tachiony. Są to hipotetyczne cząstki elementarne mogące poruszać się szybciej niż cząstki światła (fotony). Mogą one przekraczać prędkość światła. Dotychczas kłóciło się to z obowiązującą teorią względności Einsteina, ale na początku stycznia 1998 roku naukowcy z uniwersytetu w Kolonii (Niemcy) w czasie doświadczeń uzyskali prędkość cząstek czterokrotnie przekraczającą prędkość światła!
Zdaniem fizyków każda cząstka przekraczająca prędkość światła może się poruszać wstecz w czasie. Tym samym może przenosić w przeszłość informacje i energię.
Z kolei każde zjawisko świetlne – widzialne i niewidzialne – to energia, która może powstawać właśnie dzięki tachionom.
Tachion, mający częstotliwość drgań wyższą niż promieniowanie gamma, kiedy natrafia na nasze struktury materii (np. powietrze), wytłumia część swych drgań aż do poziomu promieni gamma. Pojawia się wówczas bardzo słabe, dodatkowe promieniowanie gamma, powodujące jego wzrost o 20 do 50% w stosunku do tła. To zjawisko podobnotłumaczy nieznaczny wzrost promieniowania nie tylko na terenie megalitów, ale również we wszelkich miejscach mocy, a także tam, gdzie dochodzi do wizualnego pojawiania się zjaw, obcych istot itp. (np. na części naszych warsztatów prowadzonych w plenerze niejednokrotnie udało nam się sfotografować niezidentyfikowane objekty- ale o tym napiszę następnym razem).

Czy jakaś cywilizacja istniejąca już przed tysiącami lat, która miała bardzo wysoką wiedzę na temat biotechniki jest budowniczym tych budowli? Czy dziś w ich obrębie pojawiają się fale tachionowe niosące ze sobą lub pobierające z naszych czasów zasoby informacji? Czy przed tysiącami lat budowniczowie kręgów wychodzili z założenia, że forma kręgu to jakby zwój cewki, a w jej obrębie przepływ energii (jakiejkolwiek) zostaje wzmocniony? Jak się współczesnie przypuszcza te pojawiające się fale tachionowe o charakterze wirowym mogą oddziaływać na żywe komórki pozytywnie lub negatywnie. Dlatego kręgi mogą pełnić rolę zarówno niebezpiecznych jak i świętych miejsc.
Twórcy tachionowych fal, wykorzystując wszystkie ich możliwości, wcale nie muszą istnieć obecnie. Wystarczy, że będą przesunięci w czasie w stosunku do nas o parę sekund lub o miliony lat, by byli dla nas nieuchwytni i niepoznawalni. To wszystko są hipotezy- jeszcze wiele czasu minie nim wyjaśni to nauka.

Postanowiłem samemu zbadać Dolmeny- wybrałem się na wyprawę do rosyjskiej części Kaukazu. To, czego doznałem podczas badania dolmenów było aż  tak bardo inspirujące, że postanowiłem zliżej przyjrzeć się megalitom na polskiej ziemi.

Obejrzyj też Foto album dolmenów Kaukazu

… oraz film:

Więcej filmów znajdziesz na stronie www.youtube.com/neurolingwistyka

100 tys. lat p.n.e. tereny dzisiejszej Ukrainy zamieszkiwały ludy kultury aszelskiej. Znane były jedynie z wykopalisk archeologicznych. 40 tys. lat p.n.e. rozwijała się tutaj kultura mustierska. Na Ukrainie znaleziono wiele pozostałości po ich szałasach. Najbardziej znana jest rekonstrukcja szałasu z kości mamuta znajdująca się w Meziriczi.

W IV i III tysiącleciu p.n.e. na zachód od Dniepru osiedliły się plemiona kultury trypolskiej.

W kolejnych wiekach tereny Ukrainy były zamieszkiwane przez irańskich Scytów. Zajęli oni ziemie od ujścia Donu do ujścia Dunaju w VII w. p.n.e., a napłynęli z Azji Środkowej. Terytoria Ukrainy starożytni nazywali Scytią.

Jednak Scytowie nie utworzyli na całym terytorium jednolitego państwa, z wyjątkiem obszaru nad dolnym Dnieprem i Krymu, gdzie pozostały szczątki ich stolicy, Neapolu Scytyjskiego, oraz kurhany w Stanicy Kostromskiej i Kul Oba.

Równolegle nad Morzem Czarnym pojawili się Grecy. Kultura naszych przodków nalezy również do jednej z najstarszych.

Dominację scytyjską przerwały następne ludy irańskie, tym razem Sarmaci.

W II w. p.n.e. wyparli oni Scytów, czyniąc to na tyle skutecznie, że na przełomie epok nazwę Scytia, zastąpiła nazwa Sarmacja.

Przodkami dzisiejszych Ukraińców byli osiadli nad Bohem, Antowie – jak wszystkie wówczas ludy zdominowane przez Sarmatów i oni nie mieli organizacji państwowej, ani zbytnio rozwiniętej kultury. Sarmatów jako wojowników stać było na wiele: dotarli na Półwysep Iberyjski, jednakże pojawili się nowi najeźdźcy: Goci. Pojawili się na przełomie II i III w. , a ich ojczyste tereny leżały w Skandynawii. Zanim ruszyli na podbój Italii i Hiszpanii, właśnie nad Dnieprem podzielili się na Ostrogotów i Wizygotów. Niebawem jednak musieli uciekać, ponieważ nadciągnęli najsławniejsi chyba najeźdźcy tamtych czasów – Hunowie.

Hunowie zniszczyli państwo Gotów w 375 roku, a 10 lat później dosięgli władcę Antów, niejakiego Boza, którego ukrzyżowali wraz z synami i 70 przedstawicielami arystokracji. Ale ta nawałnica również przeminęła, dając miejsce kolejnej: Awarom z Azji Środkowej.

Najazd ten był istotny: zniknęła wówczas nazwa Antowie, za to pojawiło się na terenach wschodnich nowe określenie: Ros albo Rus. Na Ukrainie pojawiały się jeszcze inne nacje m.in. judaistyczni Chazarowie, Bułgarzy, Połocowie i Pieczyngowie, jednakże zawsze dominowała tu jedna grupa – Słowianie.

[Ziemia halicka]
Halicensis terra

que nigram monedulam coronatam, volantem, aliis extensis, in campo albo portat, sue civitatis et regionis vocabulo congruentem, halka enim in Slavonico vocatur monedula

W VII w. na ziemiach Ukrainy Słowianie podzieleni byli już na wiele plemion. Dominowali Polanie, osiadli nad środkowym Dnieprem. Ich dzieje plemienne zamknęła ostatnia wzmianka z 944r. – potem stali się częścią Rusi Kijowskiej. Drewlanie zamieszkiwali dzisiejsze południowe Polesie: prymitywniejsi i zajmujący trudno dostępne tereny, trwali jeszcze w 1136 r. Wołynianie mieszkali na wschodnim brzegu Bugu, Ulicze między Prutem a Dniestrem, a Tywercy między Dniestrem a Bohem. Nie wszystkie te plemiona miały równy udział w etnogenezie przyszłych Ukraińców – np. Ulicze ulegli szybkiej romanizacji, a Tywercy ustąpili miejsca ludom stepowym.
Ówcześni ludzie mieszkali w szałasach, zbudowanych z gałęzi, a potem w chatach z brewion. Ubierali się w skóry zwierzęce. Jadali mięso i ryby, jednak podstawą wyżywienia była kasza. Modlili się do wielu bóstw, z których naczelnym był Swaróg, jego syn Swarożyc – bogiem słońca, Strybog – wiatrów, Wołos – trzód. Wierzyli także w to, że istnieje całe mnóstwo istot nadprzyrodzonych. Pod koniec dziejów pogaństwa na pierwszy plan wysunął się Perun – bóg piorunów i błyskawic.
Skąd się wzięła Ruś?

Pytanie dotyczy zarówno słowa, jak i państwa. Wiemy, że istniały dwa ośrodki polityczne: Nowogród i Kijów. Wiemy też, że szwedzcy Normanowie, zwani Waregami (wojownikami), docierali Dnieprem, aż do Morza Czarnego. Dwaj członkowie drużyny Ruryka, Askold i Dir, w 858 r. udali się do Kijowa drogą „od Waregów do Greków”. W 860 r. został odparty ich pierwszy atak na Konstantynopol. Prawdopodobnie również w tych latach Wareg Halka założył gród Halicz.
„Powieść lat minionych” powiada, że w 862 roku, Nowogród zwrócił się do księcia Szwecji, Ruryka, z propozycją objęcia tronu i zakończenia bezustannych kłótni. Ruryk przyjął propozycję i rządził w Nowogrodzie aż do swojej śmierci w 879 roku. Sprowadził także swoich braci i drużynę. Właśnie członkowie tej drużyny, Askold i Dir, popłynęli do Kijowa, by uwolnić go od podległości Chazarom. Nazwa Rusi miałaby więc pochodzić od fińskiego słowa Ruotsi , którym określano szwedzkich wojowników.
Powyższa hipoteza, zwana hipotezą normańską, jest przedmiotem zażartej dyskusji naukowej, która od XVIII w. coraz to uzbraja w argumenty którąś ze stron. O politycznym aspekcie sprawy nie ma tu co wspominać, w każdym razie wydaje się, że Ruryk rzeczywiście pochodził ze Szwecji, ale władzę przejął nie tyle na zaproszenie, ile w drodze podboju, podobnie jak to czynili jego pobratymcy w całej Europie. Podobnie Askold i Dir dokonali w Kijowie zbrojnego przewrotu, obalając jakąś władzę, która wcześniej tam funkcjonowała. Drużyna normańska rozpłynęła się niebawem w morzu autochontów, choć tradycja w postaci podwójnego brzmienia imion przetrwała – Ingwar to Igor, Helga to Olga, Waldemar to Włodzimierz.

Kilka funkcjonujących księstw popadło w różne formy zależnośći od najeźdźców. Sytuacja uległa ponownej zmianie w XIV i XV w., wraz ze wzrostem noewj potęgi – Litwy. Wojska litewskie podbijały kolejne obszary (Wołyń w 1340 r.), przyłączając je do Wielkiego Księstwa.

Także Polska anektowała część Księstwa Halicko-Wołyńskiego – Ruś Czerwoną. Na uwolnione obszary napływali uchodźcy z terytoriów Złotej Ordy oraz polscy osadnicy. Na tzw. Dzikich Polach (pomiędzy Dniestrem a Dnieprem) wytworzyła się złożona etnicznie społeczność.

Po unii lubelskiej w 1569 roku cała Ukraina znalazła się w granicach Polski. W tym czasie pojawiła się też nowa siła – Kozacy. Była to zorganizowana na sposób wojskowy i dowodzona przez atamana i starszyzną formacja, gromadząca się na Zaporożu, którą tworzyli zbiegli chłopi i drobna szlachta.

W państwie polsko-litewskim Kozaków uznano za wolną grupę ludności. Ośrodkiem Kozaków była Sicz, ufortyfikowany obóz zakładany na wyspach Dniepru (szczególnie wsławiła się Chortyca) i przenoszony ze względów obronnych. Pomiędzy stymulującą narodziny ukraińskiej świadomości narodowej Kozaczyzną, a robiącymi nieprawdopodobne kariery magnatami doszło niebawem do konfliktu społecznego: źle przyjmowano uzależnianie wolnych chłopów, także próby nadania form organizacyjnych kozactwu (wprowadzenie rejestru).

Dodatkowym czynnikiem budującym napięcie była kościelna unia brzeska, zawarta w 1596 roku, między Kościołem katolickim a częścią władz Cerkwi prawosławnej.

Od 1591 roku zaczęły rozpoczęły się powstania kozackie. Nie zmierzały one jednak jeszcze do oderwania Ukrainy od Rzeczypospolitej. Za czasów, gdy urząd atamana sprawował Petro Konasewicz Sahajdacznyj, Sicz Zaporoska udzieliła Rzeczypospolitej pomocy wojskowej, która odegrała kluczową rolę w zwycięstwie pod Chocimem.

Z racji takiego powodzenia i poparcia, Chmielnicki zaczął tytułować się księciem ruskim i hetmanem.

Doprowadził po raz pierwszy od czasów Rusi do wyodrębnienia się uformowanego organizmu państwowego ze stolicą najpierw w Czechrynie, a potem w Baturynie.

W 1649 roku Chmielnicki zawarł z Rzecząpospolitą ugodę zborowską, ustalającą odrębny status województw kijowskiego, bracławskiego i czernihowskiego: miała tam stacjonować odrębna 40-tysięczna armia, administracja miała być ruska (ukraińska), szlachecka i prawosławna, a unia kościelna zlikwidowana. Żydom i jezuitom zabroniono wstępu na wymienione tereny.

Głównym sojusznikiem nowo powstałej Ukrainy był uzależony od Turcji Krym. Pokój ten nie przetrwał długo – w 1651 roku Chmielnicki poniósł klęskę w bitwie pod Beresteczkiem. W tej sytuacji zwrócił się ku Moskwie, z którą po trwających 1653 roku rokowaniach zawarł ugodę perejasławską w 1654 roku. Umowa przewidywała protektorat cara moskiewskiego nad odrębnym państwem ukraińskim, z samodzielną administracją, armią, skarbem, autokefalią prawosławną oraz stosunkami zagranicznymi (z wyjątkiem kontaktów z Polską i Turcją).

Postanowienia ugody były bardzo niejasne, tak że zaraz po jej podpisaniu okazało się, iż strony miały co innego na myśli. Chmielnicki zaczął szukać nowych sprzymierzeńców, m.in. Szwecji, wroga Rosji. Po jego śmierci w 1657 roku dzieło budowy państwa pozostało niedokończone.

Krótkotrwałym następcą Chmielnickiego został jeden z jego najbliższych współpracowników, Iwan Wyhowskyj. Zmienił on polityczną linię Hetmańszczyzny i zawarł we wrześniu 1658 roku z Rzecząpospolitą unię hadziacką. Było to wydarzenie, które mogło dorównywać rangą unii lubelskiej.

Wedle podpisanej umowy Ukraina, ogłoszona Wielkim Księstwem Ruskim, wchodziła w skład Rzeczypospolitej jako organizm złożony z województw kijowskiego, bracławskiego i czernichowskiego.

Na tym terenie miało nie być unitów, a prawosławie zrównano z katolicyzmem. Unia hadziacka otwierała drogę do trójczłonowej Rzeczypospolitej, na której godle, oprócz Orła i Pogoni, znaleźć się miał także św. Michał Archanioł.

Natychmiast zareagowała na to Moskwa, której wojska w lipcu 1659 roku zaatakowały niedoszłe Wielkie Księstwo Ruskie. Wyhowskyj został obalony, a hetmanem ogłoszono Jurija Chmielnickiego, syna Bohdana, zwolennika Moskwy.

Wszystkie te wydarzenia doprowadziły w efekcie do podziału Ukrainy wzdłuż Dniepru pomiędzy Rzeczypospolitą a Moskwę, umocnionego rozejmem andruszowskim w 1667 roku i traktatem Grzymułtowskiego w 1686 roku.

Największe z powstań kozackich, w latach 1648-1654, przekształciło się w prawdziwą wojnę, do której przystąpiły sąsiednie potęgi: Turcja oraz Moskwa. Na czele powstania stanął Bohdan Chmielnicki, który zadał wojskom Rzeczypospolitej wiele klęsk – pod Żółtymi Wodami, Korsuniem, Piławcami – za każdym razem przyjmowanych entuzjastycznie przez prawosławnych aż po Łuck i Halicz.

Z racji takiego powodzenia i poparcia, Chmielnicki zaczął tytułować się księciem ruskim i hetmanem. Doprowadził po raz pierwszy od czasów Rusi do wyodrębnienia się uformowanego organizmu państwowego ze stolicą najpierw w Czechrynie, a potem w Baturynie.

W 1649 roku Chmielnicki zawarł z Rzecząpospolitą ugodę zborowską, ustalającą odrębny status województw kijowskiego, bracławskiego i czernihowskiego: miała tam stacjonować odrębna 40-tysięczna armia, administracja miała być ruska (ukraińska), szlachecka i prawosławna, a unia kościelna zlikwidowana. Żydom i jezuitom zabroniono wstępu na wymienione tereny.

Głównym sojusznikiem nowo powstałej Ukrainy był uzależony od Turcji Krym. Pokój ten nie przetrwał długo – w 1651 roku Chmielnicki poniósł klęskę w bitwie pod Beresteczkiem.

W tej sytuacji zwrócił się ku Moskwie, z którą po trwających 1653 roku rokowaniach zawarł ugodę perejasławską w 1654 roku.
Umowa przewidywała protektorat cara moskiewskiego nad odrębnym państwem ukraińskim, z samodzielną administracją, armią, skarbem, autokefalią prawosławną oraz stosunkami zagranicznymi (z wyjątkiem kontaktów z Polską i Turcją).

Postanowienia ugody były bardzo niejasne, tak że zaraz po jej podpisaniu okazało się, iż strony miały co innego na myśli. Chmielnicki zaczął szukać nowych sprzymierzeńców, m.in. Szwecji, wroga Rosji. Po jego śmierci w 1657 roku dzieło budowy państwa pozostało niedokończone. Krótkotrwałym następcą Chmielnickiego został jeden z jego najbliższych współpracowników, Iwan Wyhowskyj.

Zmienił on polityczną linię Hetmańszczyzny i zawarł we wrześniu 1658 roku z Rzecząpospolitą unię hadziacką. Było to wydarzenie, które mogło dorównywać rangą unii lubelskiej.

Wedle podpisanej umowy Ukraina, ogłoszona Wielkim Księstwem Ruskim, wchodziła w skład Rzeczypospolitej jako organizm złożony z województw kijowskiego, bracławskiego i czernichowskiego. Na tym terenie miało nie być unitów, a prawosławie zrównano z katolicyzmem.
Unia hadziacka otwierała drogę do trójczłonowej Rzeczypospolitej, na której godle, oprócz Orła i Pogoni, znaleźć się miał także św. Michał Archanioł. Natychmiast zareagowała na to Moskwa, której wojska w lipcu 1659 roku zaatakowały niedoszłe Wielkie Księstwo Ruskie. Wyhowskyj został obalony, a hetmanem ogłoszono Jurija Chmielnickiego, syna Bohdana, zwolennika Moskwy.

Wszystkie te wydarzenia doprowadziły w efekcie do podziału Ukrainy wzdłuż Dniepru pomiędzy Rzeczypospolitą a Moskwę, umocnionego rozejmem andruszowskim w 1667 roku i traktatem Grzymułtowskiego w 1686 roku.

Po odzyskaniu niepodległości, Polska uczyniła ze Stanisławowa stolicą jednego z ważniejszych województw. W mieście powstały duże warsztaty kolejowe, rafineria nafty, fabryka waty i watoliny, fabryka smarów, tkalnia mechaniczna, pracownie kołder, ubrań i obuwia, oraz wytwórnia dywanów perskich i kilimów. Wybudowano elektrownię, oraz suszarnię warzyw i owoców. Bo województwo stanisławowskie to kraj sadów i urodzajnych ziem pszeniczno-buraczanych. Wielcy i możni panowie polscy od piastowskich czasów mieli swe włości niby udzielne księstwa.
Południowa część województwa stanisławowskiego, to góry ze słynną Czarnohorą. To już Huculszczyzna „gdzie szum Prutu, Czeremoszu Hucułom przygrywał”. Stolica Huculszczyzny to Żabie, które liczyło sobie sześć tysięcy mieszkańców i 1500 domów. Był tam sąd, poczta, szpital, hotele, restauracje i huculski teatr. Stanisław Vincenz opisał ten cudowny świat huculski w swojej epopei „Na wysokiej połoninie”. Nad Czeremoszem powstało inne śliczne miasto – Kuty. Kuty to stolica Ormian. Były Kuty głównym punktem handlowym z zagranicą i z krajem. Ormianie mieli swoje filie handlowe we Lwowie, Stanisławowie, Przemyślu i Śniatyniu. Do Węgier i na Bałkany wywozili konie huculskie, bydło, sól, kiełbasy koźle, słynne pokuckie zioła lecznicze. Sami produkowali siodła, ceramikę, wyroby koszykarskie i skórzane i wory do juków. Kuty, Zaleszczyki, Kosów i Śniatyń były najcieplejszymi miastami w dawnej Polsce.
Śniatyń to też miasto powiatowe nad Prutem. Ze względu na urodzajne ziemie, był to powiat wybitnie rolniczy. Ciepły klimat umożliwiał uprawę tytoniu, buraków cukrowych, pszenicy i owoców południowych.

Sokół-polska katolicka organizacja patriotyczna.

Rynek

Pokucie to mała kraina leżąca pomiędzy Wyżyną Podolską a Karpatami, a od południowego-wschodu granicząca z Bukowiną. Z historią naszego kraju związane zostało w XIV wieku.

Wówczas, bezpośrednim sąsiedztwem od południa (w czasach Bogdana z Marmaroszu), była ziemia wołoska ze stolicą w Serecie.
Niedługo potem stolicę wołoską przeniesiono do Suczawy, nieco bardziej oddalonej od naszego terytorium pokuckiego. W roku 1415 na Pokuciu, w Śniatyniu od hospodara wołoskiego Aleksandra przyjął hołd lenny Władysław Jagiełło.

Prawo magdeburskie Śniatyń otrzymał w 1448 roku. Król Zygmunt I nadał miastu prawo organizowania trzech jarmarków w roku. Znana z powiedzonka o wyginięciu szlachty wyprawa Jana Olbrachta na Wołoszczyznę z 1497 roku, nieskuteczne obleganie Suczawy a następnie poniesiona klęska jego wojsk, spowodowało zajęcie części Pokucia przez hospodara Stefana Wielkiego.

Dopiero po bitwie pod Obertynem w 1535 roku nastąpił powrót tej ziemi do Polski. W 1564 roku miasto zostało napadnięte i splądrowane przez oddziały hospodara wołoskiego Aleksandra IV.

W tym też czasie uległ zniszczeniu gościniec i miasto utraciło prawo do pobierania myta. Z tego powodu zostało zwolnione przez króla z podatków do 1572 roku. W tym też czasie przeprowadzona lustracja opisała zamek w Śniatyniu jako zniszczony i pozbawiony opieki ze strony dzierżawców.

Jednocześnie odnotowano istnienie 67 domów w Starym Mieście i 103 w Nowym (w tym 10 żydowskich), 7 rzeźni i karczmy gorzałczanej. Parafia rzymsko-katolicka została założona przed 1568 rokiem. Zamek i fortyfikacje miejskie z przełomu XIV i XV wieku istniały jeszcze w XVIII stuleciu.

Później jeszcze przez wiele lat też nie było tu bezpiecznie. Przebiegał tędy historyczny szlak wołoski ukształtowany przez dogodne, naturalne warunki komunikacyjne, zwany również korytarzem pokuckim. Wiązał on te ziemie i cały nasz kraj z obszarem czarnomorskim. Była to droga handlu, więc również najazdów.

Ta niespokojna granica w zasadzie od początków przynależności tych ziem do Polski, biegła od grzbietu Karpat na północ rzeką Czeremoszem do jego ujścia do Prutu a następnie lądem przez Śniatyn do Dniestru.

Początek XVI wieku to moment, gdy hospodarstwo mołdawskie, dostaje się pod bezpośrednie wpływy Imperium Osmańskiego. Dzięki temu to tutaj, m.in. w Śniatyniu, przebiegała polsko-turecka granica, również w wieku XVII, także wtedy, gdy staczane były bitwy na polach pobliskiego Chocimia.

Śniatyn był polski i nadal tędy biegła granica także po traktacie buczackim. Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 roku, gdy z tej części ziem polskich Austria utworzyła Galicję, dotychczasowa granica w Śniatyniu staje się granicą Austrio-Turecką. Ale zaledwie po paru latach Austria przejmuje od Turcji sąsiednią Bukowinę i dotychczasowa granica dzieli już tylko dwie krainy tej samej monarchii. I taka sytuacja trwa aż do I wojny światowej.

Po jej rozpoczęciu na Ukrainie i Galicji Wschodniej, walczą wszyscy ze wszystkimi. Bolszewicy podsuwają się pod Zbrucz i wówczas rodzi się koncepcja styku polsko-rumuńskiego a wojska rumuńskie wmaszerowują aż do Kołomyi.
Po ich wycofaniu Polska przedrozbiorowa granica z Turcją staje się linią oddzielającą nasz kraj od sojuszniczej Rumunii.
Stosunki z tym krajem przez cały okres międzywojenny są bardzo poprawne. Kwitnie współpraca wojskowa, Piłsudski odwiedza Bukareszt, a Pokucie rozwija się jako teren turystyczny.

Istnieje linia kolejowa zbudowana jeszcze za austriackich czasów biegnąca od Lwowa do Czerniowiec przez Śniatyń i łączyła ona dwa kraje, bo Bukowina z Czerniowcami to już Rumunia.

Ale ciekawostką był przejazd z Kołomyi do Zaleszczyk, bo na skutek przesunięcia granicy prowadziła ona nie tylko przez byłą Galicję, ale fragmentem Bukowiny zahaczała o teren ówczesnej Rumunii.

Teren wokół Śniatynia jest lekko pofalowany, ale niczym niewyróżniający się. Aż dziwne, że los wybrał prostą ścieżkę dla długotrwałej granicy dzielącej tak różnorodne światy.

Na normalnych polach rosnące buraki i kukurydza wcale nie świadczą o tym, że prostą ścieżką wśród działek, zaledwie kilka kilometrów od centrum miasta przebiegała w zasadzie nie zmieniająca się linia graniczna od podboju tych ziem przez Kazimierza Wielkiego aż do II wojny światowej.

W 39 roku zaczął się tu taniec historii, o którym śmiało można powiedzieć . .kołomyjka..
We wrześniu stanęli tutaj krasnoarmiejcy pilnując ojczyzny proletariatu. Szosa zaleszczycka to umowne pojęcie rozsławione przez komunistyczną propagandę. Zaleszczyki zostały zajęte w ciągu paru pierwszych godzin 17 września.

Więcej grup wojskowych i cywilów zdołało przedrzeć się przez leżący bardziej na zachód Śniatyń. Najwięcej zaś, w tym również rząd, przeszło do Rumunii poprzez most na Czeremoszu w miejscowości Kuty, leżących jeszcze bliżej zachodu.

Pakt Ribbentrop – Mołotow odcisnął swą moc i na tym miejscu. Sowieci opanowali w 1940 roku Besarabię północną i Bukowinę z Czerniowcami, więc granica w Śniatyniu ponownie zanikła.

W 1941r. weszli Niemcy, tworząc tutaj Generalną Gubernię, a po drugiej stronie Śniatynia powrócili Rumuni, więc ponownie otworzono tę samą granicę. W 1944 Armia Czerwona znów zaprowadziła sowieckie rządy i na dawnej granicy już nie bieliły się słupki dobiegające następnie do Dniestru.

Za to dawna granica wyznaczała zasięg obwodu, zasięg administracyjnych terenów nowego gospodarza. Granica ze stosownymi tablicami informuje o .województwie. Iwanofrankowskim i Czerniowieckim. Sowieci w wielu przypadkach dawne przebiegi administracyjnych granic zachowali, akceptując je w swoim państwie.

Tereblestie – wioska leżąca na południe od Czerniowców w powiecie Hlyboka nad rzeką Molnicą (lewy dopływ Seretu) Jak podaje Słownik Geograficzny katolicy w liczbie 649 należeli do parafii w Serecie (obecnie miasto w Rumunii na granicy z Ukrainą)

Avorum respice mores – bacz na obyczaje przodków

Nazwisko przybierało różne postaci w zależności od regionów, dokąd przodkowie zawędrowali. Dziś trudno jest mi z pełną stanowczością powiedzieć, z którym z rodów o trzonie nazwiska Halkiew, Halkiw jestem spokrewniony, a z którym zaś nie. Jedno co jest pewne, to wynik badań genetycznych ustalających moją haplogrupę na E1b1b1.

Halkiew

Najstarszym moim ustalonym przodkiem był Aleksander Halkiew (wcześniejsza pisownia nazwiska cyrylicą Галкuв) z Seretu. Tu Aleksander posiadał majątek ziemski, tu urodził się mój pradziad Grzegorz Halkiew.

Seret (rum. Siret) – jedno z najstarszych miast na Bukowinie, leży na terytorium obecnej Rumunii, przy granicy z Ukrainą, nad rzeką Seret. Istniejące już wcześniej miasto (założone za panowania króla Polski i Węgier Ludwika Węgierskiego) było jednym z ważniejszych ośrodków rodzącego się w drugiej połowie XIV w. państwa mołdawskiego – tutaj znajdowała się rezydencja hospodara Piotra Muszata, a także siedziba pierwszej diecezji kościoła katolickiego dla Mołdawii, powstałej w 1370 (pierwszym biskupem był Andrzej Jastrzębiec). ………………………………………………

Historia nazwisk o podobnym brzmieniu

Z nazwiskiem podobnie brzmiącym- Halkiewicz, Hulkiewicz- związany jest herb Łuk.

Herb Łuk

Halkiewicze herbu Łuk. Zapisani do zaciągu barańskiego, a więc przybysze z Krymu. Protoplastą ich był żyjący koło roku 1480-go Halko, ojciec Iwaszka i Zorki, zamężnej Oliszkowej Kieńkiewiczowej. Synem Iwaszka, zmarłego w roku 1524-ym, był Kyrman, zapisany w popisie roku 1528-go. Na tem urywają się wiadomości o muślimach Halkiewiczach. Widocznie przyjęli chrzest jeszcze w XVI-ym wieku i dlatego w lustracji Kierdeja już nie figurują. wywiedli się ze szlachectwa w roku 1862-im przed deputacją wywodową mińską z herbem Łuk. (Źródło: Herbarz rodzin tatarskich w Polsce, Stanisław Dziadulewicz)

Herb Szaława.

Na terenach Rusi Kijowskiej i Halickiej nazwisko mogło brzmieć Halka, Halkiew, Halko, Galkiew. Zaś na terenach Litwy Galkus. Halke podążający na zachód nie poprzez Ruś, ale poprzez kraje skandynawskie- ku krajom anglosaskim- mogli przybrać formę nazwiska Halkier.