Panowanie Izasława było przerywane buntami braci i rozmaitych lokalnych książąt. Szczególnie dał się we znaki Wszesław Rościsławowicz, książe połocki. W 1066 roku splądrował Nowogród, w 1068 roku udało mu się nawet obalić na kilka tygodni z tronu Izasława i zająć jego miejsce. Jeszcze dwukrotnie Izasław tracił tron, na rzecz Światosława II oraz Wsiewołoda, księcia perejasławskiego. Jednak i za pierwszym i za drugim razem wracał na niego. Tymczasem w kraju panował chaos, potęgowany najazdami Połowców.

Następcy Izasława coraz gorzej dawali sobie radę z rządzeniem, choć jeszcze panowanie Włodzimierza Monomacha (1113-1125) można uznać za zupełnie udane. Jemu to właśnie cesarz bizantyjski Aleksy Komnenos przesłał koronę-czapkę z sobolowego futra, obszytą złotem i drogimi kamieniami, z krzyżem na szczycie. Ta słynna czapka Monomacha to późniejsze regalium carskie, choć nie wiadomo, czy Rosjanie posługiwali się oryginałem. Monomach był ostatnim władcą zjednoczonej Rusi.

W miarę słabnięcia ośrodka w Kijowie rozpoczynały się zazwyczaj krótkotrwałe kariery peryferyjnych dotąd księstw. Jedna z takich karier przypadła w udziale Rusi Halickiej (Hałyczynie), zajmującej dorzecze górnego i środkowego Dniestru, z ośrodkami w Przemyślu, Haliczu i Trembowli. Lokalna gałąź Rurykowiczów, reprezentowana choćby przez Jarosława Ośmiomysła, zdołała stworzyć zamożne państwo, żyjące z handlu na szlakach handlowych łączących Ruś z Polską, Węgrami i Bałtykiem.

Także na sąsiednim Wołyniu wyodrębniło się księstwo włodzimiersko-wołyńskie, na którego tronie w 1170 roku zasiadł Roman, wcześniej przez 2 lata książę kijowski. W 1199 roku zjednoczył on Wołyń z Rusią Halicką. Nowe zamożne państwo, Księstwo Halicko-Wołyńskie, przyciągało uwagę sąsiadów – Polski i Węgier – tym większą, że po śmierci Romana zapanował tam chaos.

Sytuację miał rozstrzygnąć układ w 1214 roku, dający tron w Haliczu węgierskiemu królewiczowi Kolomanowi, ożenionemu z polską księżniczką Salomeą, córką Leszka Białego. Co ciekawe w dniu ślubu on miał lat 6, a ona 3. Koloman rządził w latach 1208-1241. Pojawiły się wówczas po raz pierwszy geopolityczne pojęcia Galicji (Halicza) i Lodomierii (Włodzimierza).

Do władzy w państwie halicko-wołyńskim powrócili jednak Rurykowicze, z których szczególnie wybitnym był Daniel, rządzący w latach 1238-1264.

Od połowy XIII w. ziemie halickie i Wołyń stały się przedmiotem zainteresowania kurii rzymskiej. W 1247 roku wyruszyło ruskie poselstwo do Innocentego IV, który w odpowiedzi uznał suwerenność praw książąt halicko- wołyńskich, a w razie zjednoczenia Kościoła pozwalał na zachowanie specyfiki obrządku greckiego i liturgii słowiańskiej.

Daniel, rządzący ze swej rezydencji w Chełmie, miał wielkie zamierzenia. Opanował Kijów, co było punktem wyjścia do odrodzenia dawnej potęgi.

Rezultatem układów z papiestwem stała się uroczysta koronacja władcy halicko-wołyńskiego, który wraz z pozostałymi władcami europejskimi w 1293 (1255?) roku w Drohiczynie przeszedł pod opiekę papieską a wysłannik papieża Innocentego IV wręczył Danielowi insygnia władzy królewskiej.